Gisteren ben ik gaan kijken naar James Cameron’s Avatar, en om terug te komen op mijn vorige blogpost: my mind is blown!
Effectgewijs zit de film meer dan goed, de hele planeet Pandora, de beesten die er rond lopen, maar vooral de acteurs zelf, niet te geloven dat er zoveel expressie kan gelegd worden in een Computer Generated Personage. En de actie, ongelooflijk groots. Om het in de woorden van Cameron zelf te zeggen: “The ending is an extraordinary action sequence. The mother of all battles. Biggest thing I’ve ever done, absolutely.” En dat is zeker niet overdreven, de laatste 20 minuten van de film zijn non stop actie. En voor de verandering is die actie eens niet in shots van amper een seconde lang (zoals in die laatste James Bond, ugh!). En dit alles in 3D!
Nu, ik moet toegeven, het is de eerste keer dat ik een film in 3D ga bekijken, buiten die attracties in de pretparken waar je zo een brilletje krijgt. Mijn verwachting voor die brilletjes was dan ook alles behalve. Maar neen, ik kreeg echt een prachtig exemplaar van een bril in mijn handen, na een tijdje had ik zelfs niet meer door dat ik hem ophad. Dit was natuurlijk te vroeg gejuicht, want na een dik halfuur betrapte ik mezelf en andere mensen in de zaal op het wrijven over die pijnlijke neusbrug. Want ja, die brilletjes wegen wel door na een tijdje.
Waar ik me ook aan ergerde tijdens het kijken was de reactie van vele mensen op de 3D beelden. Voor velen is het blijkbaar niet 3D als er niets uit het scherm springt om hun aandacht erbij te houden. Alsjeblieft, als je hiervoor naar een film komt kijken ga dan liever naar Disneyland, daar krijg je tenminste waar voor je geld. Heel de film was in 3D, er was duidelijk meer diepte in de beelden, de voorgrond was glashelder en het leek of alles kon bewegen, alsof het leefde. Het gaf mij een gevoel alsof ik door een gigantisch venster aan het kijken was vanuit mijn luie zetel, spijtig dat dit niet door meer mensen opgemerkt werd.
Maar laat het ons nu eens hebben over het verhaal. Ik moet toegeven dat het niet je dat was, maar ik stelde me er dan ook niet veel bij voor. Het is geweten van Cameron dat hij nogal voorspelbaar uit de hoek kan komen. Veel subtiele hints zijn er dan ook niet in de film. De inspiratie voor de Na’vi, de mensachtige blauwe wezens die Pandora hun thuisplaneet noemen, komt overduidelijk van de Amerikaanse indianen. Van mannelijke overgangsrituelen tot mohawks toe. Er is ook duidelijk een onderliggende toon die ons vertelt om zorg te dragen voor onze planeet, en om eerlijk te zijn begint die hele (semi-)hoax over de opwarming van de aarde mijn oren uit te komen, we weten het ondertussen wel al.
Op het einde had ik toch het gevoel dat ik naar een sci-fi versie van Dances With Wolves had gekeken, de verhalen lijken erg veel op elkaar. Maar veel verwijzingen naar andere films heb ik niet opgemerkt, misschien enkel naar The Matrix door de manier waarop het hoofdpersonage zijn avatar lichaam bestuurd. Maar James Cameron ontkent dit. Hoe dan ook, het verhaal laat zeker toe dat er sequels kunnen komen zonder dat alles teveel wordt uitgemolken. Er zou zelfs een contract getekend zijn met de acteurs voor 3 films, dus alles kan. Hoewel, tegen de tijd dat dat we Avatar 3 zien zou er wel eens een slordige 50 jaar voorbij gegaan zijn. Maar Avatar 2? Zeker en vast, let it come.
Om alles nog eens op te sommen: adembenemende effecten die 3D tot het volste benutten. Dit is het dichtste dat we bij een full-body experience gaan komen voor ze virtual reality uitvinden. Het verhaal kan beter, but who cares? Dit is de toekomst van de cinema! Een must see voor iedereen, alleen al om tegen je kinderen te kunnen zeggen dat je een mijlpaal in de cinema hebt meegemaakt. Meer van dit soort films volgen ongetwijfeld, en daar stoor ik mij allesbehalve aan.
Mijn score: 8/10 (Maar enkel omdat ik zo omvergeblazen werd door de effecten, well played James, well played.)
