De hele dag in de zetel liggen zonder broek aan, het kijken van tv of het spelen van games, het niets anders drinken dan met suiker verrijkte koolzuurhoudende dranken, al dan niet aangelengd met alcohol. Het vrijgezellen leven kan toch mooi zijn.
Koning der vrijgezellen: Philip J. Fry uit Futurama.
Maar ook het vrijgezel zijn wordt na een tijdje een sleur, men begint stilaan opnieuw te verlangen naar het gezelschap dat enkel een vrouw kan bieden. Wat doen we om die sleur te doorbreken? We gaan op de versiertoer natuurlijk! Uitgaan met vrienden en vrouwen lastigvallen, het liefst onder invloed van eerder vernoemde alcoholische dranken.
Maar zelfs nietsbetekenende flirts en onenightstands bieden na enige tijd geen voldoening meer, men heeft meer nodig, men zoekt een lief.
Het is dan dat men gaat beginnen “daten”, een woord dat we zo mooi overgenomen hebben uit het Engels. Een sociaal ritueel waardoor we iemand beter gaan leren kennen. Een ritueel dat aansluit bij mijn vorige blog, want ook daten is in mijn ogen iets dat met uitsterven bedreigd is.
Vandaag de dag hangen jongeren rond in groepjes, er is geen kans meer om met een individu een band op te bouwen, of allesinds een veel kleinere kans. Daarom doe ik alweer een oproep: neem die telefoon, bel iemand op en regel een afspraakje. Al is het maar om iets te gaan drinken of om naar een film te gaan kijken, zolang het maar met twee is.
En zodra de “zogenaamde” ware gevonden is begint men aan een relatie. En ook een relatie, hoe je het ook draait of keert, wordt na een tijdje een sleur.
Het is dan dat men, vooral op jongere leeftijd, terug gaat naar het vrijgezellenleven.
Het is zo dat we de conclusie kunnen trekken dat, voor sommigen het vrijgezellen leven iets is waar men steeds naar terug grijpt, en voor anderen een fase is waar men doorheen moet, al dan niet zo snel mogelijk.
En met die woorden neem ik alweer afscheid voor deze avond.
